Choroba Peyroniego (Nabyte skrzywienie penisa)
Skrzywienie penisa spowodowane utworzeniem włóknistej płytki w osłonkach ciał jamistych to zjawisko częstsze, niż mogłoby się wydawać. Wbrew pozorom nie jest to rzadki problem — występuje u zauważalnej części mężczyzn, najczęściej po 50. roku życia, choć może pojawić się również wcześniej.
Częstość występowania choroby Peyroniego
Przyczyny i czynniki ryzyka choroby Peyroniego
Choroba Peyroniego jest złożonym schorzeniem, którego rozwój zależy od wielu nakładających się czynników. Choć medycyna coraz lepiej rozumie jej przebieg i mechanizmy, nadal nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, dlaczego u niektórych mężczyzn dochodzi do powstania włóknistej płytki i deformacji prącia, a u innych – nie.
Przyczyna rozwoju choroby Peyroniego wciąż pozostaje nieznana. Podejrzewa się, że u podstaw problemu leżą mikrourazy osłonki ciał jamistych, jednak nie wiadomo, dlaczego u jednych mężczyzn goją się one bez śladu, a u innych prowadzą do powstania płytki i skrzywienia. Nie da się też przewidzieć, jak duża będzie płytka ani jak silne skrzywienie wystąpi.
Czynniki ryzyka
Przyjmuje się, że na rozwój choroby mogą wpływać m.in.:
Nie da się jednak jednoznacznie przewidzieć, u kogo i w jakim stopniu dojdzie do skrzywienia penisa.
Diagnostyka
Podczas wizyty lekarz przeprowadzi dokładny wywiad, pomiar długości penisa oraz ocenę wielkości i położenia płytki.
Zdjęcia penisa we wzwodzie (z góry i z boku) są znacznie bardziej przydatne diagnostycznie niż większość badań obrazowych.
Badania takie jak USG wiotkiego penisa, rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa nie mają w tym przypadku znaczenia. Ewentualnie warto wykonać USG doppler penisa w sztucznym wzwodzie.
Etapy choroby Peyroniego – Od bólu do zniekształcenia
Faza aktywna
W pierwszej fazie pojawia się ból podczas erekcji i współżycia, a także twarde zgrubienie w penisie. W tym okresie dochodzi do stopniowego zniekształcania prącia.
Faza stabilna
Po około 12 miesiącach płytka staje się twarda i niepodatna, czasem nawet zwapniała. Penis osiąga wtedy swój docelowy kształt i stopień skrzywienia.
Spontaniczna poprawa może wystąpić u ok. 13% pacjentów, jednak u większości (52–94%) skrzywienie utrzymuje się.
Leczenie choroby Peyroniego: co warto wiedzieć
Leczenie choroby Peyroniego zależy od jej fazy i stopnia zaawansowania. W początkowym etapie skupia się na łagodzeniu bólu i spowalnianiu zmian, natomiast w fazie stabilnej możliwe jest leczenie operacyjne. Warto też wiedzieć, które metody terapii rzeczywiście działają, a które – mimo popularności – nie przynoszą oczekiwanych efektów.
Leczenie w fazie aktywnej
Celem terapii na tym etapie jest łagodzenie bólu i spowolnienie postępu choroby.
Leczenie w fazie stabilnej
Gdy ból ustąpi, a skrzywienie nie pogłębia się przez minimum 3 miesiące, uznaje się, że choroba weszła w fazę stabilną. Na tym etapie możliwe jest leczenie operacyjne.
Pod uwagę bierze się:
Celem operacji jest uzyskanie funkcjonalnego, zdolnego do współżycia penisa – nie zawsze idealnie prostego czy estetycznego.
Rodzaje operacji
Należy jednak pamiętać, że implant nie wydłuża penisa – zachowuje jego długość z dnia zabiegu, przywracając pełną funkcjonalność i prosty kształt.
Skuteczne i nieskuteczne metody leczenia
Jedynym lekiem, który wykazywał udowodnioną skuteczność w redukcji skrzywienia i wielkości płytki, była kolagenaza (z bakterii Clostridium histolyticum) – obecnie niedostępna w Europie. Podobny efekt może dawać Interferon alfa-2b podawany dopłytkowo.
Metody nieskuteczne
